4 czerwca 1989 po latach. Refleksje o nadziei

4 czerwca 1989 roku w Polsce skończył się komunizm. Dlaczego? Bo tak w telewizji powiedziała Joanna Szczepkowska.

Trzeba przyznać, że jak dla mnie była przekonująca. I co najgorsze – bardzo dobrze zagrała na emocjach. Ta kobieca delikatność, to wzruszenie, ten szklisty błysk w oku, jakby łzy, i ta serdeczna radość zarazem. Rola życia? I jak tu nie uwierzyć?

Ja wtedy uwierzyłam. I wierzyłam jeszcze wiele lat, choć przecież tego pamiętnego 4 czerwca miałam już prawie skończone 24 lata, a prawie w tym przypadku czyni małą różnicę, bo dokładnie urodziny miałam za 3 dni.

Te częściowo wolne wybory były dla mnie jak najpiękniejszy prezent urodzinowy. Bo czyż może być coś wspanialszego, jak nadzieja na wolną Polskę, gdy jest się jeszcze młodym i wydaje się, że wreszcie otwarły się do drzwi do nowego świata?

Nie. I ta na nadzieja i radość we mnie były. I duma. I jakiś niepokój zarazem.

Czytaj dalej 4 czerwca 1989 po latach. Refleksje o nadziei

Lajfstajl według Filovery

Wysypiaj się, ruszaj się, nie jedz cukru, nie sól, nawadniaj się, ale nie pij (procentów oczywiście), nie opalaj się i nie pal, chyba że w kominku, ale już nie pod grillem, bo mięso z grilla szkodzi. 

To tylko niektóre z zaleceń-rozkazów, jakie powinniśmy wypełniać, aby  do samej śmierci być zdrowym i nie chodzić po doktorach, bo nie warto.

Aha, i jeszcze nie jeźdź szybko samochodem, bo nie nacieszysz się zbyt długo z tego zdrowia, przybliżając się z prędkością 130 km/h do śmierci.

A ja? Cóż ja mam z tym począć?

Oczywiście jako lekarz oficjalnie ten system nakazowo-rozdzielczy w rzeczy samej popieram i profilaktykuję (wiem, nie ma takiego słowa w sjp, ale teraz już jest – u mnie na blogu :-).

Ale jako Filovera z krwi i kości z niektórymi zakazonakazami zdecydowanie jestem na bakier.

Ale najpierw się pochwalę. Czytaj dalej Lajfstajl według Filovery

Kryzys blogerki – pisać, czy nie pisać?

Piszę na blogu od roku. I mam kryzys egzystencjalny, czy jest w tym sens. Skąd to pytanie? Z doświadczenia, które zrodziło te wątpliwości.

Mój pierwszy blog nazywał się “Gdy zegary śpią, słowa odmierzają czas” (z sentymentu zamieściłam na tym blogu mój w ogóle pierwszy blogowy wpis pt. “Stało się. Zostałam blogerką“, by przypominał mi, od czego zaczynałam). Pierwszy blog prowadziłam na platformie blogowej, którą jednak zlikwidowano.

Wówczas to przeniosłam się na własną domenę i Wordpress-a i założyłam blog „W labiryncie medycyny”.

Jak sama nazwa wskazuje tematycznie dotyczył medycyny, zdrowia, chorób, a także opieki zdrowotnej oraz mojej ukochanej historii medycyny. Z racji tego, że jestem lekarzem, tematyka ta była i jest mi bliska.

I tu pojawił się problem, bo nie tylko to mnie interesuje i nie tylko jestem lekarzem. Czytaj dalej Kryzys blogerki – pisać, czy nie pisać?

Kobieta i róże. Z życzeniami dla pisarzy

Pisać każdy może. Tak. Ale czy dzięki temu jest się pisarzem? Słownik Języka Polskiego definiuje pisarza jako tego, kto pisze – zwłaszcza prozą – utwory literackie. Trzymając się ściśle tej definicji, wynika z niej, że wystarczy pisać, a nawet nie trzeba publikować, by zasłużyć na miano pisarza.

To znacząco poszerza krąg tych, których zwiemy pisarzami, a co ciekawe, wskazuje, że całej rzeszy pisarzy w ogóle nie znamy, bo pisują wyłącznie do szuflady. Dlaczego? Z braku odwagi? Braku potrzeby ujawnienia swojej twórczej ekspresji? Braku wiary w swoje siły i talent? A może dlatego, że czekają, aż ktoś ich odkryje? Tylko jak, skoro wszystko, co mają w głowie, chowają po szufladach?

Dlatego dziś, 3 marca, z okazji Międzynarodowego Dnia Pisarzy życzę wszystkim, którzy się tak zowią, twórczej odwagi. Wyjdźcie, pisarze świata, z ciasnych szuflad. Dajcie się przeczytać! A jak kogoś nie przekonała moja zachęta, że może przekona go sam król grozy – Stephen King i jego 17 rad.

A poniżej – wraz z życzeniami i dla Pisarzy, i dla Czytelników, bo bez nich, nie istniejemy – zamieszczam taki oto obrazek malowany słowami pt. “Kobieta i róże”.

Czytaj dalej Kobieta i róże. Z życzeniami dla pisarzy

Płaszcz z ptasich piór

Druga w nocy to niekoniecznie dobra pora, by siedzieć przy komputerze i pisać artykuł. Szczególnie, że dzieje się to notorycznie, mimo wielu prób zmiany tego fatalnego dla zdrowia nawyku.
Ale druga w nocy, przynajmniej dla mnie, to doskonała godzina na myśli skupione wokół tego, co metafizyczne, ulotne, płochliwe i ponadczasowe.

I jedną z nich zapisałam, by nie uleciała przed czasem. Ot, taka sobie refleksja pt. “Płaszcz z ptasich piór” o lęku przed…, no właśnie, jak myślicie, Moi Drodzy, przed czym?

Czytaj dalej Płaszcz z ptasich piór